سردار محسن ایوانی؛ چهره‌ای مردمی در جغرافیای خدمت ✍️عباس خزلی

سردار ایوانی که اصالتاً فرزند دیار ایلام است، پنج سال پیش در قامت فرمانده شهرستان سروآباد وارد کردستان شد. تجربه‌ای که شاید در ابتدا مأموریتی اداری به نظر می‌رسید، اما به سرعت به مسیری برای شکوفایی لیاقت، توانمندی و مردمداری او تبدیل شد. سروآبادِ سرسبز و مردمان نجیبش، خاطراتی از خدمات شایسته او در دل دارند که هنوز پس از سال‌ها از زبان پیر و جوان تکرار می‌شود.

سال گذشته، شهریورماه، او با ارتقا به فرماندهی شهرستان مهم و بزرگ سقز منصوب شد؛ شهری با پیشینه تاریخی و بافت اجتماعی پیچیده‌تر. اما در همین مدت کوتاه، نام او به‌عنوان چهره‌ای محبوب در میان مردم این خطه بر سر زبان‌ها افتاد. دلیلش روشن است: خدمت صادقانه و بی‌منت.

سردار ایوانی، به‌جای نشستن پشت میز و صدور دستور، چهره‌به‌چهره با مردم دیدار می‌کند. از بازار و محلات شهری گرفته تا روستاهای دورافتاده، او پای صحبت مردم می‌نشیند و مشکلاتشان را می‌شنود. این سبک مدیریت، نه تنها اعتماد عمومی را تقویت کرده، بلکه باعث شده شهروندان سقز او را از خود بدانند.

کارنامه او در یک سال گذشته، تنها به جلسات و سخنرانی محدود نمی‌شود.
• ارتقای امنیت اجتماعی و ایجاد آرامش پایدار برای شهروندان،
• تأمین جهیزیه برای نوعروسان و حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار،
• رسیدگی به پیشکسوتان دفاع مقدس و بازنشستگان،
• اجرای پروژه‌های کشاورزی و باغداری برای رونق اقتصاد محلی،
• زیرساخت‌های عمرانی و زیربنایی در مناطق مختلف شهرستان،
• و ایجاد کارگاه‌های قالیبافی و خیاطی برای اشتغال زنان و جوانان،

تنها بخشی از اقدامات ملموسی است که زندگی روزمره مردم را تحت‌تأثیر قرار داده و رضایت عمومی را برانگیخته است.

مردم کوچه و بازار سقز امروز، سردار محسن ایوانی را نه به‌عنوان یک مقام نظامی یا اداری، بلکه به‌عنوان یک همشهری دلسوز می‌شناسند. این جایگاه، حاصل احترام متقابل و تلاش بی‌وقفه برای حل مشکلات واقعی است. در محافل و مجالس، نام او با نیکی و افتخار برده می‌شود و این سرمایه اجتماعی، چیزی است که با هیچ عنوان و حکمی به دست نمی‌آید.

آنچه سردار ایوانی را از بسیاری دیگر متمایز می‌کند، باور به مردم و حضور در میان آنان است. او نشان داده که فرماندهی، تنها به معنای صدور فرمان نیست؛ بلکه رهبری واقعی یعنی همراهی، همدلی و ایستادن در کنار مردم. چنین الگوهایی می‌توانند نقشه راهی برای سایر مسئولان باشند تا خدمتگزاری را نه یک وظیفه اداری، بلکه رسالتی انسانی بدانند.