دو میراث برجای مانده عبدالحمید نقره‌کار، آثار معماری و منش ماندگار او است

مهدی مکی‌نژاد، عضو هیات علمی فرهنگستان هنر در گفت و گو با خبرنگار هنرهای تجسمی ایرنا با اشاره به درگذشت عبدالحمید نقره‌کار، استاد شاخص معماری، توضیح داد: او از هنرمندان معمار خوش‌ذوق و دارای آثار معماری قابل توجهی در دوره معاصر بوده است.

وی افزود: نقره‌کار، نزدیک به نیم قرن مستقیما در دو حوزه عملی و نظری فعالیت و در حوزه تخصصی معماری، رویکرد مبتنی بر مبانی دینی داشته است. کاملا با گوشت و پوست و استخوان، به سراغ معماری اسلامی رفت و آن را در وجود خودش هضم و جذب کرد.

به گفته این پژوهشگر هنر، نقره کار در حوزه معماری مذهبی، خلاقیت ویژه‌ای داشت و موفق شده بود تا زبان و بیان معاصری را به آثارش ببخشد. همچنین در این حوزه، انسانی خط شکن و متهوری نبود که بخواهد یک‌باره دست به فرم‌های اصلی و جا افتاده تاریخ معماری اسلامی ایران بزند.

مکی‌نژاد ادامه داد: تمرکز استاد نقره‌کار، بر تغییر و تحولات فضاها و مقدار کمی معاصرسازی عناصر بیرونی در نماهای معماری اسلامی بود. دانشجویان او می‌دانستند که نقره‌کار به طور عمیق، دلبسته معماری اسلامی بوده است. این نگاه برای نسل جوان، یک ارزش محسوب می‌شود. زیرا از این بابت دانشجویان با سلیقه او آشنا می‌شدند.

وی تصریح کرد: نقره‌کار، صادقانه از معماری اسلامی دفاع می‌کرد. او برای درک و فهم این سبک از معماری بسیار تلاش کرد تا مبانی فکری و دینی در معماری اسلامی را جستجو کند و به آن واقف بشود و برسد.

در ادامه مکی‌نژاد با اشاره به شخصیت بسیار شریف استاد نقره‌کار، گفت: او نسبت به امور دنیوی پرهیز و تقوای ویژه‌ای داشت. جزو انقلابیونی بود که پیش از انقلاب هم در دانشگاه فعالیت می‌کرد اما از پُست و مقام سیاسی دوری می‌جست. نقره‌کار به سراغ معلمی و تدریس در دانشگاه رفت. البته مسئولیت‌های فرهنگی نیز داشت که در خانواده معلمی و دانشگاهی تعریف می‌شد.

وی افزود: همچنین به دلیل پیشینه خانوادگی، از لحاظ مالی می‌توانست در حوزه جمع‌آوری مال دنیا موفق باشد زیرا آبا و اجداد او، همگی در صنف طلا و نقره‌کاری بودند اما او راه فرهنگ و دانشگاه را برگزید و ارث خود را صرف بخشش امور فرهنگی و کارهای خیریه می‌کرد.

مکی‌نژاد در پایان خاطرنشان کرد: از استاد نقره کار دو میراث بزرگ برجای مانده است، یکی آثاری که باقی گذاشته و باید به صورت تخصصی از زاویه معماری و ارتباط آن با جامعه و فضای امروز، نقد و بررسی شوند. دومین میراث استاد، اخلاق، منش ماندگار، روش و سلامت نفس او بود که شخصا این وجه شخصیت او را پُر رنگ‌تر می‌دانم.

دو میراث برجای مانده عبدالحمید نقره‌کار، آثار معماری و منش ماندگار او است

گفتنی است؛ عبدالحمید نقره‌کار صبح سه‌شنبه، هشتم اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ پس از یک دوره بیماری در سن ۸۳ سالگی دار فانی را وداع گفت. این عضو هیات امنای فرهنگستان هنر، طی ۴۵ سال سمت استادی در دانشگاه علم و صنعت، با نگاهی معناگرایانه و ارزش محور به معماری و شهرسازی سبکی نو در قلمرو تخصصی خود ایجاد کرده و مولف صدها کتاب و مقاله علمی و فرهنگی و هنری در حوزه حکمت هنر اسلامی- ایرانی و پژوهشگر نمونه حائز جوایز ملی نظیر فارابی و شیخ بهایی بود.

صدها اثر فاخر معماری به جا مانده از وی نظیر توسعه حرم عبدالعظیم و مصلی شهر ری، مشاوره معماری حرم نجف و کربلا، تالار قران همدان، مساجد دانشگاه علامه طباطبایی و علم صنعت قابل ذکرست.استاد نقره کار به تعلیم هزاران دانشجو در دانشگاه های تهران و تبریز و قم و مشهد پرداخته بود.